Ruud Snel

De Jongens van Bol


Vers van de Pers


Wat is er binnen gekomen op onze redactie ???


Absorberen aangeraden !!!

!!! Reacties worden op prijs gesteld !!!

Vers van de Pers

Herman Frijlink

Steek van de Week - Nummer 45

Ongehoord: de Turkse wortels van Nederland


Turken zijn volgens rechts moslims die hier niet thuishoren en niet in onze cultuur passen. Deze gedachte is gemeengoed geworden sinds de jaren zestig, toen Nederlandse werkgevers het Turkse platteland afstroopten op jacht naar jongemannen die werk wilden doen waarvoor in Nederland niemand was te vinden. Die gedachte is uitgegroeid tot wat voor PVV-minister Marjolein Faber ‘een zorgelijke demografische ontwikkeling’ is geworden, maar voor PVV-minister Reinette Klever gewoon ‘omvolking’ mag blijven heten, omdat dit een feitelijke omschrijving zou zijn.


Op hoge toon discussiëren over het nazi-gehalte van ‘omvolking’ is zinloos en zelfs schadelijk omdat het afleidt van dat waar het concreet om gaat, de uitvoering van het strengste asiel- en migratiebeleid ooit. Bovendien is het voor goede tekstschrijvers als Bosma en Wilders een koud kunstje om een andere omschrijving te verzinnen, afhankelijk van de situatie, bijvoorbeeld ‘ongeplande verruiming van de arbeidsmarkt.’ Want extremisten van rechts zijn kampioen in het verbloemen, verdoezelen en verdraaien van woorden en begrippen. Daarin verschillen ze niks van de linkse extremisten die ze verketteren, want de taal verkrachten is voor extremisten de gewoonste zaak van de wereld.


Minder gewoon is het dat extreemrechts daarmee aan de macht is gekomen. Dat is zelfs de NSB, de politieke voorouders van de PVV, tot 1940 nooit gelukt, hoe ze ook hun best deden stemmen te lokken met de Prinsenvlag, oranje, blanje, bleu, die voor minister Klever zo’n speciale betekenis heeft omdat haar voorouders naar eigen zeggen meevochten met Willem van Oranje.


Wat Klever en haar voorouders misschien niet weten is dat de Vader des Vaderlands voor zijn opstand werd betaald – werkelijk ongehoord - door de Turkse sultan Selim II, op voorspraak van Willems studievriend, de Antwerps-Joodse bankier Joseph Nasi. Als Willem de Vader des Vaderlands is, dan is Selim toch zeker de pleegmoeder.

Steek van de Week - Nummer 44

Van Auschwitz tot Ter Apel


Mijn zoon Martijn en ik zaten twee dagen lang te lezen op een bankje in het park van Krakov na een bezoek aan Auschwitz in de zomer van 1993. Ons was de lust vergaan om de schoonheid van de oude koningsstad te bewonderen, laat staan de smalle straatjes van het Judenviertel zonder Joden.


Je kon toen al zien dat kamp Auschwitz aan het veranderen was, van een herdenkingsmonument waar je stil van wordt tot een bezienswaardigheid met hordes toeristen op jacht naar souvenirs, gefundenes Fressen voor Holocaustontkenners, die zich meestal ter rechterzijde van het politieke spectrum bevinden.


Helaas vinden ze regelmatig vers voer voor hun pogingen de moorden op industriële schaal weg te poetsen uit de gemeenschappelijke herinnering. Een recent voorbeeld daarvan is de film Treasure, spelend in 1993, over een oude man van Joodse afkomst die met zijn enige dochter zijn ouderlijk huis in Lodz bezoekt, waaruit hij met zijn ouders is weggevoerd in de oorlogsjaren. Hoofdrolspelers Stephen Fry en Lea Dunham deden hun best, het decor leek voorbeeldig authentiek en het onderwerp was boeiend genoeg. Maar de film was dat niet en bleef steken in clichés, alsof het scenario geschreven was door

een AI-taalprogramma.


Articificial, kunstmatig, net echt, onecht, was het zeker, met namaak-emoties die het goed zouden doen in een Nederlandse talkshow met rechtse politici als Mona Keijzer die migranten uit moslimlanden wil verplichten lessen over de Holocaust te volgen. Want Jodenhaat is daar “bijna onderdeel van de cultuur.” Ik kan me bijna niet indenken dat de Joden in Nederland blij zijn met hun hedendaagse favorietenrol terwijl ze tachtig jaar geleden nog de zondebok waren, precies de rol die nu is weggelegd voor moslims, gelukszoekers en uitvreters die volgens Mona, Geert en Marjolein niet verder mogen komen dan een interneringskamp in Ter Apel. 

Steek van de Week - Nummer 43

De gierigheid van ‘mensen met geld’


Met een bruusk gebaar wimpelde ik de man af die naast de supermarkt op de grond zat en zijn hand ophield. Toen ik doorliep had ik direct spijt, want doorgaans geef ik iets aan een bedelaar, omdat ik me gemakkelijk kan voorstellen wat het is om er zo bij te zitten.


Eenmaal binnen in de supermarkt zag ik de krantenkop ‘Giften goede doelen op dieptepunt.’ Het artikel beschreef de resultaten van een tweejaarlijks onderzoek van de Vrije Universiteit Amsterdam getiteld ‘Geven in Nederland.’ De conclusie van het onderzoek was dat geven aan goede doelen sinds 2002 gestaag afneemt. Ook bleek dat de tien procent van de mensen met het laagste inkomen 1,16 procent ervan weggeven, bijna drie keer zoveel als de 0,44 procent die de tien procent hoogste inkomens doneren. Hoe armer hoe guller, hoe rijker hoe gieriger.


En ook: hoe rijker, hoe minder goed men zich kan voorstellen wat armoede is. Tim ’S Jongers schreef er een boek over getiteld ‘Armoede uitgelegd aan mensen met geld.’ Hij is directeur van de Wiardi Beckmanstichting, en spreekt uit eigen ervaring omdat hij in diepe armoede is opgegroeid. Hij legt aan ‘mensen met geld’ uit dat armoede niet alleen een kwestie is van te weinig geld maar ook van achterstand op allerlei andere gebieden, bijvoorbeeld sociale contacten. Immers, niet iedereen heeft een tante die de weg weet bij overheidsinstanties.


Of het boek van ’S Jongers ‘de mensen met geld’ ervan gaat overtuigen om wat minder gierig te worden betwijfel ik. Want goedgeefsheid en andere vormen van barmhartigheid zijn incourant in een tijd waarin het normaal is om de overheid te vrezen of om er zoveel mogelijk van te profiteren, een tijd ook waarin eigen verantwoordelijkheid is verworden tot een even obsessieve als gewetenloze egotrip.